Ik moest het gewoon even op de kaart bekijken en de afstand meten: het dichtstbijzijnde nest lag op amper 3,5 kilometer van mijn huis! Wat een situatie… Oké, ik had in de winter al wel eens velduilen gezien in mijn regio, maar broeden? Wie had dát ooit verwacht?
Toen ik terugkwam van mijn laatste reis, was ik van plan om het even rustig aan te doen. Eindelijk eens tijd om foto’s te selecteren en te bewerken van de voorbije maanden. Ik had mijn portie hutten wel gehad: véél te vroeg opstaan, ultrakorte nachten en amper tijd om back-ups te maken. Het was tijd om de 600mm-lens op te bergen en de strijd aan te gaan met de bijna ontploffende externe harde schijven rond mijn computer.
Maar zo liep het dus niet. Nog maar net thuis kreeg ik het nieuws dat de velduilen die in juni waren beginnen broeden, er nog steeds zaten – en dat sommige zelfs nog jongen aan het voederen waren. En dat op een paar kilometer van waar ik woon … Ik kon het niet geloven. Velduilen zijn extreem zeldzame broedvogels in België, en aantallen zoals deze (bijna 20 ontdekte nesten, waarschijnlijk waren er nog meer) zijn ronduit uitzonderlijk. De enorme muizenpopulatie heeft daar ongetwijfeld bij geholpen. Overal zag je gangen en holletjes, en je hoorde ze letterlijk piepen.
Dus wist ik wat me te doen stond: nog maar een paar extra externe schijven vullen. Drie weken lang bracht ik de meeste ochtenden en avonden door in verschillende hutten die ik, met toestemming van de lokale boeren, in de velden had opgesteld. Na een paar dagen hadden zelfs de koeien me niet meer door, en de uilen gaven me een fantastisch schouwspel.
Ik had al naar velduilen gezocht in IJsland, Zweden, Noorwegen, Finland en Polen, maar nooit met echt succes. Het is een moeilijke soort om te vinden, en nog moeilijker om er écht tijd mee door te brengen. En nu kon ik plots twee families meer dan twee weken lang volgen! Ik zag de jongen groeien en evolueren. Er zitten nog beelden in mijn hoofd die ik niet kon maken, omdat ik het begin van de broedperiode gemist had. Maar klagen zal je me absoluut niet horen doen. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze broedende velduilen in hun ‘achtertuin’ hadden?
Het was wel een stressvolle periode. De uilen hadden hun nesten gebouwd in productieweiden en graanvelden – en die zouden in de laatste weken gemaaid worden. Meer dan eens eindigde een sessie in de hut abrupt toen ik in de verte een tractor zag naderen. Gelukkig waren de boeren verrast (en enthousiast) toen ze hoorden dat er uilen in hun velden zaten, en ze hielpen mee om de jongen te beschermen. Dankzij hen hebben de meeste kuikens het overleefd. Laat ons hopen dat de uilen volgende keer een iets veiligere plek kiezen!
