Met heel veel trots kan ik aankondigen dat mijn foto van roodborstganzen werd geselecteerd als Commended Picture in de prestigieuze Veolia BBC Wildlife Photographer of the Year Competition. De foto werd gemaakt met een Nikon D3x en een 600mm f/4 VR-lens, aan de Zwarte Zeekust in februari 2012. Dit is het verhaal achter dat beeld.
Op weg naar Bulgarije
Ik was een fotografiereis aan het voorbereiden met Tierra Photo Tours. Op het programma: steenarenden in Bulgarije en kroeskoppelikanen in Griekenland. In België was het nog niet echt winter – geen sneeuw of vrieskou. Maar toen ik landde in Sofia, zakte de temperatuur meteen naar -25°C. Sneeuw had grote delen van het oosten van het land volledig lamgelegd. Gelukkig moesten wij net de andere kant op, ver weg van de problemen.
Halverwege de trip vertelde mijn Bulgaarse medegids me dat er onverwacht grote groepen roodborstganzen waren aangekomen aan de Zwarte Zeekust. Ik had die vogels nog nooit gezien; dit was dus een unieke kans. Veel collega’s hadden al geprobeerd om ze in Bulgarije te fotograferen, en waren telkens met lege handen teruggekeerd.
Richting Dobrich
Mijn reis liep bijna ten einde, dus ik moest snel beslissen. Ik annuleerde mijn terugvlucht en we begonnen aan een lange rit richting kust. De wegen waren net weer toegankelijk, dus we behoorden waarschijnlijk tot de eersten die na de winterblokkades het Durankulak-gebied bereikten.
En daar waren ze. Honderden, zelfs duizenden ganzen, foeragerend vlak langs de weg. Oorverdovend luid. Het leek alsof ze vierden dat ze dit jaar de jacht hadden overleefd.
De dagen daarna volgden we de ganzen en zagen gedrag dat zelden wordt waargenomen. Het weer veranderde snel, de sneeuw smolt en de vogels trokken opnieuw dieper de velden in, ver weg van de weg. We voelden ons ongelooflijk bevoorrecht. Zo erg zelfs, dat we bijna begonnen te fluisteren – uit respect. Natuurlijk wisten ze dat we er waren, maar het voelde alsof we getuige waren van iets dat ik misschien nooit meer zou meemaken.
Een perfecte dag… maar niet voor de ganzen
Je zou bijna beginnen vloeken op de zeearenden die in het gebied overwinterden. Elke dag joegen ze de ganzen de lucht in, telkens weer duizenden tegelijk. Ik voelde echt met hen mee. Na hun lange trek uit het noorden verloren ze enorm veel energie, en dat in die ijzige kou.
De ganzen vlogen zó snel op dat fotograferen meestal onmogelijk was.
Maar die ene ochtend … alles klopte.
De afstand was perfect. Meerdere grote groepen bevonden zich in de achtergrond. En toen de arenden opdoken, stond de wind precies goed. De ganzen vlogen niet weg van ons en ook niet naar ons toe, maar bleven in één veld, met daarachter een tweede “gordijn” van ganzen. Massale groepen dicht bij elkaar. De sneeuw op de akkers weerkaatste het licht en verlichtte de vogels op een bijna magische manier.
Wat je hier ziet, is dus niet zomaar een mooie foto. Het is ook de angst van de ganzen, het verlies van kostbare energie door stress.
En dan stel ik me onvermijdelijk de vraag: kan je je voorstellen hoe dit voelt tijdens het jachtseizoen, wanneer er niet alleen wordt opgejaagd – maar ook geschoten, puur voor het plezier?